يهو يه حس غريبي تو وجودم رخنه كرد

همه آدماي دنيا كه وبلاگ ندارن

اما همه تو دلشون يه دنيا حرف براي گفتن دارن

همه مي خوان يه جايي درداشونو براي يه كسي فرياد بكشن

چرا همه نمي تونن راحت وبلاگ داشته باشن تا توش حرفاشونو بگن

چرا نميشه همه بتونن از اينترنت استفاده كنن

چرا نمي شه يه جايي باشه كه همه امكان دسترسي به اونجا رو داشته باشن و بتونن از نگفته هاي دلشون بگن

وقتي به اينجاي فكر كردنم رسيدم

بعد از مدتي سكوت و تاريكي يه ندا امد

آره- خدا بود كه حرف ميزد-!!!

حس اون لحظات گفتني نيست شنيدني و خوندني نيست بايد چشيد و بوييد لحظاتي رو كه صداي خدا طنين انداز شد و همه سكوته تنهاييه من فرو ريخت

لحظه اي كه خدا آرام مي گفت اما صداش همه بي كسيمو ر وند

لحظه اي كه خدا گفت:

دل هر آدمي يه وبلاگه, وبلاگي كه من ساختم و تو و امثال تو هر چي هم سعي كنيد نمي تونيد لنگشو بسازيد

وبلاگي كه نياز يه واسطه نداره هر وقت ارده كني مي توني حرفاتو توش بنويسي!

و من كه بي اختيار مي گريستم و هنوز كه هنوزه نمي دونم چه لحظاتي رو سپري مي كردم رو به خدا گفتم: من چه طور مي تونم اون حرفارو بخونم!!!!!

و خدا مهربونتر از قبل گفت:

يه جايي اونطرفتر از ابرها همه ي دلاي قشنگ كنار هم نشستن و با هم از نگفته هاشون ميگن

جايي كه براي وصل شدن به اونجا پول و كامپيوتر و اينترنت نمي خواد فقط و فقط يه دل شكسته مي خواد يه روح پاك مي خواد و يه قلب عاشق

اينجا خدا منو رها كرد و رفت, رفت تا من به انچه كه اموخته بودم بيانديشم

و بعد صداي هق هق هاي دلم تا عرش كشيده شد كه چرا از شرايط اتصال فقط من دلِ شكستشو دارم