بیا دنیا بسازیم نه با دنیا بسازیم

خدایا....

خدایا چگونه می توانی بی قراریم را ببینی؟

من که سرتا پا نیازم به تو و مهر تو

یعنی رحمت تو از مهر مادران کمتر است؟

تو که سایه رحمتت هیچوقت کوتاه نبوده!

به من بگو،

گناهی کردم که در مرام تو توان بخشیدنش نباشد؟

شرمم باد از این کوه گناه

که هر کارش می کنم قله اش آفتابیست!

چگونه فریادت کنم تا این سکوت سنگین را بشکنی

و با لبخندت آرامم کنی؟

خدایا

تا حال همه خواندن ها از تو بوده و اجابت نکردن ها از من

زمین تا آسمان فرق است میان روبرگرداندن همچون من ای و اجابت نشنیدن از تو

مرا طاقت اجابت نشنیدن از تو نیست!

ای سزاوار محبت ای تو خوب بی نهایت

همه ذرات وجودم به وجودت کرده عادت

به خدا دوست داشتن تو هم یک عشقه هم یک عادت

نشد یک لحظه از یادت جدا دل

زهی دل آفرین دل مرحبا دل

زدستش یک دم اسایش ندارم

نمی دانم چه باید کرد با دل

هزاران بار منعش کردم از عشق

مگر برگشت از راه خطا دل؟

به چشمانت مرا دل مبتلا کرد

فلاکت دل مصیب دل بلا دل

از این دل داد من بستان خدایا

زدستش تا به کی گویم خدا دل؟

درون سینه آهی هم ندارم

ستمکش دل پریشان دل گدا دل

به تاری گردنش را بسته زلفت

فقیر و عاجز و بی دست و پا دل

بشد و خاک زکویت بر نخیزد

زهی ثابت قدم دل با وفا دل

تقدیم به تموم دختر پسر های ایرونی

..گاهی وقتی که می خوام به یاد تو گریه کنم
اشـــک بی کسی من گونه هامو می سوزونه

تا میاد خنده ی رو لب های من جون بگیره

یاد چشمات روی لبخند من و می پوشونه

جای خالیت مثل یک خار توی چشمام می شینه

کور می شه بی تو انگاری دنیا رو نمی بینه

در و دیوارهای خونه از تو داره صد نشونه

گل های باغچه می گیرن از فراق تو بهونه

کاش می شود با مهربونی پُـر کنیم فاصله ها رو

من می خوام اما چه فایده دل تو نا مهربونه جای خالیت مثل یک خار توی چشمام می شینه

کور می شه بی تو انگاری دنیا رو نمی بینه

من که چون شمعی به شام تار تو افروختم

هر چه کردی با دلم از شکوه لب را دوختم

روز شب بوده دعایی من سلامت بودنت

..پس چرا آتش شدی از شعله هایت سوختم..

شب برهنه

روبرو شب وسیاهی ، بی کسی پشت سرم

نمی تونم که بمونم ، بایـد از تـــو بگـذرم

دارم از نفس می افتم ، تو هجوم سایه ها

کاش که بشکنه دوباره ، بغض این گلایه ها

اونکه می شکنه تو چشمام تو تصویر من ِ

گمشدن تو این شب برهـنـــه ، تـقـدیـر من ِ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

همیشه دل تان آبی ، روح تان سبز ، و عشق تان سرخ ِ آتشین باشد

ـــــــــ

اونیکه اونقدر تنهاست که تنهای از روش خجالت می کشه

ــــــــــــــ

فراموشم نکنید ، چون از فراموش شدن بیمناکم

نوشته شده توسط ترانه سكوت در شنبه بیست و هفتم آبان 1385 |

تنهایی قلبم........

وحالا می گویم از قلبم.............

قلبی در این سوی دنیا و قلبی دیگر در آن سوی مرزها ، بی خبر از

چهره قلب تنها

تنها من می دانم که او معشوق است و او هم می داند که من عاشقم

به یاد روزهایی که خورشیدمان یکی بود ، به یاد روزهایی که مهتابمان نورانی بود

به یاد روزهایی که ستاره ها را در آسمان می چیدیم و به همدیگر

هدیه می دادیم

به یاد روزهایی که غروبمان یکی بود ، به یاد روزهایی که در موقع

غروب چشمهایمان بارانی میشد …. اما اینک خورشید و ماهتابمان

یکی نیست … روزها همدم من خورشید است و همزبان تو مهتاب

درد و دلهایم را به خورشید می سپارم تا زمانی که به آسمان تو آمد

به تو بگوید دردم را…! شبها به انتظار ماه می نشینم تا چهره تو را

در آن ببینم و درد و دلهایت را از ماه بشنوم… ستاره ها را دسته

دسته برایت چیده ام و در سبد دلم گذاشته ام تا زمانی که همدیگر را

ببینیم من آنها را به تو هدیه دهم

ماه شب تو درخشان تر از خورشید آسمان من است… خورشید در

زمان غروبش از چشمهای گریانم عکس گرفت تا زمانی که به آسمان

تو می آید آن عکسها را به تو نشان دهد … می خواهد بگوید با اینکه

تو در آن سوی دنیا هستی اما معشوقت همچنان عاشق قلب تو

هست و خواهد ماند و همچنان چشمانش از دوری تو بارانی است.

…مرز بین من و تو عشق است ، مرز بین من و تو انتظار است ، نه

غم و غصه و گریه! قلبهایمان این فاصله را نمی شناسد چون همین

خورشیدی که روزها در آسمان من است روزهای تو نیز در

آسمانت می درخشد

قلبهایمان این فاصله را نمی شناسد چون آنها عاشقند ، همین و بس!

پس ما به انتظار می نشینیم به روزی که خورشید و ماهمان یکی

شود و با هم و در کنار هم غروب و طلوع زیبای خورشید را ببینیم

Image and video hosting by TinyPic

نوشته شده توسط ترانه سكوت در پنجشنبه بیست و پنجم آبان 1385 |