عشق وسيله رسيدن به خداست
 
 

نه تو مي ماني، نه اندوه

و نه هيچ يك از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يك رود قسم

و به كوتاهي آن لحظه شادي كه گذشت

غصه هم خواهد رفت

آنچناني كه فقط خاطره اي خواهد ماند

لحظه ها عريانند

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز

تو به آينه

نه

آينه به تو خيره شده ست

تو اگر خنده كني او به تو خواهد خنديد

و اگر بغض كني

آه از آينه دنيا كه چه ها، خواهد كرد

گنجه ديروزت پر شد از حسرت و اندوه و چه حيف

بسته هاي فردا همه اي كاش اي كاش

ظرف اين لحظه و ليكن خاليست

ساحت سينه پذيراي چه كس خواهد بود

غم كه از راه رسيد در اين سينه بر او باز مكن

تا خدا يك رگ گردن باقيست!!!

تا خدا مانده، به غم وعده اين خانه مده...

اره تو این دنیا هیچی نمی مونه ِغمِِ ِغصهِ شادی...همه و همه رفتنین..من ِ تو

همه میریم بجز خدا...

نمی دونم چرا امروز این حرفا رو زدم ولی بدونید دوستان

این دنیا دارمکافاته هر کاری که میکنیم باید جوابشو تو این دنیا بدیم

پس خواهش می کنم با کسی بدی نکنیم ..

نوشته شده توسط ترانه سكوت در دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1386 |